Kraje, w jakich gospodarze są najszczęśliwsi

Najbardziej szczęśliwi z występowania są mieszkańcy państw nordyckich – wynika z formularza przygotowanego poprzez Sieć Rozwiązań na ideę Stałego Rozwoju (SDSN), inicjatywę ONZ rozpoczętą w 2012 roku. Najmniej szczęśliwe są państwa Afryki Subsaharyjskiej oraz Syria i Jemen. Raport obejmuje 155 krajów.

„Szczęśliwe kraje wówczas ostatnie, w jakich panuje wielka równowaga między dobrobytem (…) i zasobem społecznym, co nazywa wysoki stopień oczekiwania w społeczeństwie, niski stopień nierówności oraz bezpieczeństwo do rządu” – powiedział agencji Reutera dyrektor SDSN również specjalistyczny doradca sekretarza generalnego ONZ Jeffrey Sachs.

Celem przekazu jest – jak przedstawiał – dostarczenie rządom, sklepowi a społeczeństwu obywatelskiemu innego narzędzia, które wsparło ich bokom naleźć lepszą relację do normalnego samopoczucia obywateli. 

Wśród dziesięciu najszczęśliwszych państw świata, oprócz Norwegii i Danii, ujawniły się: Islandia, Szwajcaria, Finlandia, Holandia, Kanada, Nowa Zelandia, Australia i Szwecja.

Niemcy uplasowały się na 16. pozycji, Wielka Brytania na 19., a Francja dopiero na 31. Stany Skupione spadły o samo oczko niżej w zestawieniu z ubiegłym rokiem – na siedzenie 14. – ze motywu na różnica, brak bezpieczeństwa oraz korupcję. Działania ekonomiczne podejmowane przez radę prezydenta Donalda Trumpa jeszcze kwestii pogorszą – uważa Sachs.

Na efekcie rankingu figurują: Jemen, Sudan Południowy, Liberia, Gwinea, Togo, Rwanda, Syria, Tanzania, Burundi oraz Republika Środkowoafrykańska.

Zestawienie motywuje się na konkretnych klas sondażowej Gallupa i planuje czynniki takie jak: realne PKB na pojedynczego człowieka, oczekiwana długość trwania w zdrowiu, wjazd do obrony medycznej, bezpieczeństwo zatrudnienia, relacje rodzinne, i także stan korupcji czy słuchanie swobód obywatelskich.

Pierwszy ranking najszczęśliwszych krajów opublikowano w 2012 roku. Z tegoż terminu pięć państw na świecie – Butan, Ekwador, Szkocja, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Wenezuela – utworzyło ministerstwa, których ćwiczeniem jest polecanie szczęśliwości jako istotnego celu polityki społecznej.